پاسخی که پرسشها را بیشتر کرد؛ بازی گردان دولتی با اتهامات زیستمحیطی
پاسخ مدیرکل منابع طبیعی اردبیل به افشاگری تند امام جمعه درباره فاجعه قطع درختان سوها، نمونه کلاسیک «فرافکنی مدیریتی» است.
درحالی که حضرت آیتالله عاملی با مستندات میدانی از «قصور مدیران» و «تخلف وحشتناک» سخن گفت، پاسخ رسمی با ادعای «دستگیری قبلی متخلفان» تمام بار مسئولیت را از دوش مدیریت برداشت. این ادعا با توصیفات میدانی از کورههای فعال زغال و سیستم هشدار قاچاقچیان در تناقض آشکار است.
در مدیریت مسئولیتپذیر، وقوع چنین فاجعهای در حوزه نظارتی یک مدیر، مستلزم پذیرش مسئولیت اخلاقی و استعفا برای اعتمادسازی مجدد است. اما الگوی حاکم بر این پاسخ سه ویژگی دارد:
1. انکار مسئولیت با اعلام دستگیریهای صورتی
2. اولویت دفاع از دستگاه به جای شفافیت با مردم
3. بیاعتنایی به خواست عمومی برای جابجایی مدیران
این پاسخ نه تنها مشکلی را حل نکرده، بلکه شکاف عمیق بین دستگاههای اجرایی و دغدغههای مردمی را عریان ساخته است. تا زمانی که فرهنگ «جابجایی به موقع مدیران ناکارآمد» جایگزین «توجیهگری سیستماتیک» نشود، فجایع زیستمحیطی در سایه مدیریت ناپایدار تکرار خواهد شد